ვიქტორ ჰიუგო

ვიკიციტატიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ვიქტორ ჰიუგო, 1883

ვიქტორ ჰიუგო (ფრანგ. Victor Hugo, 1802, 26 თებერვალი, ბეზანსონი - 1885, 22 მაისი, პარიზი) — ფრანგი რომანტიკოსი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი.

ციტატები[რედაქტირება]

  •  

ბრძოლა იწყება გამარჯვების შემდეგ.


  •  

ადამიანის გონებას სამი, ყველაფრის ამომხსნელი, გასაღები აქვს: ცოდნა. აზრი, წარმოსახვა, – ყველაფერი ამათშია.


  •  

ვინც საყანედ ამზადებს ჭაობიან ნიადაგს, უნდა მიეჩვიოს მის გარშემო ბაყაყების ყიყინს.


  •  

ვინც ძერას დაშავებული ფრთა მოურჩინა, ის აგებს პასუხს მისი კლანჭების მოქმედებაზეც.


  •  

უზენაესი სამსჯავრო – სინდისის სამსჯავროა.


  •  

სიყვარულია, როცა ორი ერთარსებად შეერთდება მამაკაცი და ქალი ანგელოზად იქცევა. სიყვარული ზეცაა.


  •  

ხალხის სიდიადე სულაც არ იზომება მისი რაოდენობით.


  •  

სიზარმაცე დედაა, რომელსაც ჰყავს ვაჟი – ქურდობა და ქალიშვილი – შიმშილი.


  •  

მინდა ვიყო სახელოვანი-ეს ბედნიერებაა; მაგრამ როდესაც მინდა სასარგებლო ვიყო, ეს – მოვალეობაა.


  •  

ოპტიმისტია ის, ვინც მომხრეა იმ მოძღვრებისა, რომ შავი იმავდროულად თეთრიცაა.


  •  

სიკვდილი მარადისობისაგან მონიჭებული თავისუფლებაა.


  •  

პროგრესის უხეშობას რევოლუციას უწოდებენ: დამთავრდება მოძრაობა და ყველასათვის ცხადი ხდება, რომ ადამიანმა წინ წაიწია, თუმცა კარგი მათრახიც მოხვდა.


  •  

ვატერლოო, ეს უსიცოცხლო და უკაცრიელი პლატო, ეს ავბედი ველი, სადაც ღმერთმა ამდენი ვაება დაუშვა, ახლაც თრთის გიგანტთა გაქცევის ხილვით.


  •  

ადამიანთა უმრავლესობა ეძებს მეგობართა წრეს, სადაც მას მოუსმენენ და არა ისეთს, მან რომ მოუსმინოს.


Wikipedia
ვიკიპედიაში არის სტატია:
ვიქტორ ჰიუგო
Commons
ვიკისაწყობში არის გვერდი:
:Category:Victor Hugo