გალაკტიონ ტაბიძე
გალაკტიონ ტაბიძე (დ. 17 ნოემბერი, 1891, ვანის რაიონის სოფ. ჭყვიში ― გ. 17 მარტი, 1959, თბილისი) — ქართველი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს სახალხო პოეტი (1933), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1944), XX საუკუნის ქართული პოეზიის ერთ-ერთი უდიდესი წარმომადგენელი.
ციტატები
[რედაქტირება]გულო ჩემო მღელვარევ, |
ციტატის წყარო: “P. S.”
რაგინდ დიდი გული გქონდეს, |
ციტატის წყარო: “დღე გაფითრდა იაგუნდის”
„მე ვფიქრობ, რომ საგნებს აქვთ თავისი მუსიკა და პოეტმა სწორედ მას უნდა მიაგნოს, შესაფერისად აახმიანოს, რასაც შეძლებისამებრ ყოველთვის ვცდილობდი და ვცდილობ კიდეც.“ |
„ფრთები რომ მქონდეს, მზისაკენ გავექანები ზღვის ნავად, ცის კაბადონზე დავსწერდი მსოფლიოს შესახედავად: „გიყვარდესთ!“ |
ციტატის წყარო: “ფანტაზია”
სული გვქონდეს უსპეტაკეს თოვლისა! |
პოეზია
[რედაქტირება]დავდგეთ იქ, სადაც ქარიშხალია და სისხლიანი დგას ანგელოსი, |
უსიყვარულოდ .მზე არ სუფევს ცის კამარაზე, |
მძიმეა ტვირთი? მაშ სხვებმა ზიდონ... |
თავისუფლება სულს ისე მოსწყურდა, |
ცვრიან ბალახზე თუ ფეხშიშველა |
ცარიელ სუფრაზე როდი ლოცულობენ. |
ღამე ისე სდუმს, როგორც გატენილი თოფი. |
ღამით მინდორზე სძოვს ცხენი, ფაფარი ჯაგებში ეჩრება. |
მის შესახებ
[რედაქტირება]„გალაკტიონ ტაბიძე, უწინარეს ყოვლისა, სიტყვის მუსიკოსი იყო [...] ქართველი მწერლები კოცნიდნენ მის ცხედარს. არავის წილად არ ხვდომია ამდენი ამბორი გარდაცვალების შემდეგ.“ | |
| — აკაკი გაწერელია |
ციტატის წყარო: “ლერწამი და გობელენი”
„ნათქვამია: ადამიანი ისეა, როგორც ხე: რაც უფრო მაღლა მიიწევს, მით უფრო ღრმად ეშვება მიწაში მისი ფესვები. ასეა გალაკტიონიც: ერთის მხრივ, იგი მსოფლიო პოეზიის მწვერვალებისკენ მიიწევს, ხოლო მეორეს მხრივ, სულ უფრო და უფრო ღრმად იდგამს ფესვებს ეროვნულ ნიადაგში, სადაც მას თავისი მწვერვალები ეგულება.“ | |
| — მიხეილ კვესელავა |
„იგი მთელი საქართველოს რჩეული ნაცნობი იყო და ყოველი თბილისელის განუყრელი თანამგზავრი. ყოველთვის ჩვენთან იყო, ჩვენ გვერდით, როგორც რუსთაველის ძეგლი და გამზირი, როგორც მტკვარი, როგორც მთაწმინდა...“ | |
| — ვახტანგ ჯავახიძე |
ციტატის წყარო: “უცნობი”
„გალაკტიონი იმდენად მარტოსული გახლდათ, იმდენად თავისებური და განსხვავებული, ─ მასთან დაახლოება და გაშინაურება, მისი გაცნობა და შეცნობა შეუძლებელი იყო [...] ერთი შეხედვითაც შეატყობდით: სხვა კაცი იყო. როდესაც გესაუბრებოდათ, თითქოს სხვაგან იმყოფებოდა და ეს „სხვაგან“ იყო მისი მთავარი სავანე.“ | |
| — ვახტანგ ჯავახიძე |
ციტატის წყარო: “უცნობი”
