ვიქტორ ჰიუგო

ვიკიციტატიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ვიქტორ ჰიუგო, 1883

ვიქტორ ჰიუგო (ფრანგ. Victor Hugo, 1802, 26 თებერვალი, ბეზანსონი - 1885, 22 მაისი, პარიზი) — ფრანგი რომანტიკოსი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი.

ციტატები[რედაქტირება]

  • ბრძოლა იწყება გამარჯვების შემდეგ.
  • ადამიანის გონებას სამი, ყველაფრის ამომხსნელი, გასაღები აქვს: ცოდნა. აზრი, წარმოსახვა, – ყველაფერი ამათშია.
  • ვინც საყანედ ამზადებს ჭაობიან ნიადაგს, უნდა მიეჩვიოს მის გარშემო ბაყაყების ყიყინს.
  • ვინც ძერას დაშავებული ფრთა მოურჩინა, ის აგებს პასუხს მისი კლანჭების მოქმედებაზეც.
  • უზენაესი სამსჯავრო – სინდისის სამსჯავროა.
  • სიყვარულია, როცა ორი ერთარსებად შეერთდება მამაკაცი და ქალი ანგელოზად იქცევა. სიყვარული ზეცაა.
  • ხალხის სიდიადე სულაც არ იზომება მისი რაოდენობით.
  • სიზარმაცე დედაა, რომელსაც ჰყავს ვაჟი – ქურდობა და ქალიშვილი – შიმშილი.
  • მინდა ვიყო სახელოვანი-ეს ბედნიერებაა; მაგრამ როდესაც მინდა სასარგებლო ვიყო, ეს – მოვალეობაა.
  • ოპტიმისტია ის, ვინც მომხრეა იმ მოძღვრებისა, რომ შავი იმავდროულად თეთრიცაა.
  • სიკვდილი მარადისობისაგან მონიჭებული თავისუფლებაა.
  • პროგრესის უხეშობას რევოლუციას უწოდებენ: დამთავრდება მოძრაობა და ყველასათვის ცხადი ხდება, რომ ადამიანმა წინ წაიწია, თუმცა კარგი მათრახიც მოხვდა.
  • ვატერლოო, ეს უსიცოცხლო და უკაცრიელი პლატო, ეს ავბედი ველი, სადაც ღმერთმა ამდენი ვაება დაუშვა, ახლაც თრთის გიგანტთა გაქცევის ხილვით.
  • ადამიანთა უმრავლესობა ეძებს მეგობართა წრეს, სადაც მას მოუსმენენ და არა ისეთს, მან რომ მოუსმინოს.
ჟურ. თბილისელები; 9-15 აგვისტო, 2010; N32 (502) — გვ. 104.
Wikipedia
ვიკიპედიაში არის სტატია:
ვიქტორ ჰიუგო
Commons
ვიკისაწყობში არის გვერდი:
:Category:Victor Hugo