მურმან ლებანიძე
მურმან სილოვანის ძე ლებანიძე (დ. 14 ნოემბერი, 1922, აღსთაფა, აზერბაიჯანი — გ. 17 აგვისტო, 2002, თბილისი) — ქართველი პოეტი, მთარგმნელი, ესეისტი. რუსთაველის პრემიის ლაურეატი (1973).
პოეზია
[რედაქტირება]რაც ვიწვნიე და |
ციტატის წყარო: 1986 წ.
ის უნდა ვწერო, |
ციტატის წყარო: 1988 წ.
იყვნენ კაცები! |
ციტატის წყარო: 1980 წ.
მაინც გვარობს და |
ციტატის წყარო: ლირიკა ─ 1986
მაგრამ სცნობს უმალ ხალხი |
ციტატის წყარო: “სიტყვა გარდაქმნის გამო ჩვენი მწერლობის სახლის” (1987 წ.)
კაცს, შეწირულს, |
ციტატის წყარო: ლირიკა ─ 1986
არ თქვა, რომ ვებრძვი |
ციტატის წყარო: 1971 წ.
თუ გვსურს, |
ციტატის წყარო: 1989 წ.
და სირცხვილია, |
ციტატის წყარო: “გიორგი მეცამეტე” (1989 წ.)
და ჰა, ლხინშია |
ციტატის წყარო: “გიორგი მეცამეტე” (1989 წ.)
მე ყოვლად ქართველს |
ციტატის წყარო: “მიყვარს ქართულად...”
- ჩემს გალაკტიონს მე ვკითხე ერთხელ
(ის მთვრალი იყო, როგორც ყოველთვის):
- ბატონო გალაკტიონ, თქვენ პირველი ხართ,
დაგვისახელეთ
მეორე პოეტი...
უცებ ჭინკებით გაევსო თვალი -
თვისი სიმაღლით ის იყო მთვრალი,
- საქართველოში??? - ჩაიქირქილა
და ლომურ წვერზე
მოისვა ბრჭყალი...
- დიაცი ჯინსით!
გამოკრული არტახში ტანი!
თვალი გამექცა...
ახალგაზრდას ვარიგებ პოეტს:
- გახსოვდეს ქალი,
ამ ცხოვრების `ანი~ და `ბანი~! -
ის იღიმება:
- ჩვენ ბოდიში, ეტყობა, `ჰოეც~!
- (დიაცი ჯინსით..., იუმორესკა)
მის შესახებ
[რედაქტირება]„ზოგი პოეტის ხმაში მიწაა მარტო, ცა არ ურევია. ორივეა მურმანის ხმაში ─ ცაც და მიწაც. ენა ქართული, ბევრის ხელში შესაბრალისი, ბედნიერია მურმან ლებანიძის ხელში. მზითა და წვიმით ნაქსოვია მისი ბაასი... კარგ გუნებაზე გაყენებს, რწმენას, სიმხნევეს გმატებს. ხალხმა ზეპირად იცის მურმანი, ხალხს სჯერა მისი. ღმერთო, სამშობლო უცოცხლე მას! ღმერთო, სამშობლოს უცოცხლე იგი!“ | |
| — მუხრან მაჭავარიანი |
